nem, udając, że nie widzi trzęsącego się ze strachu chłopca, który przypisał na pierwszy rzut oka owe wojenne przygotowania postanowieniu Nuttera, jakoby ów bezzwłocznie zamierzał wykonać egzekucję na jego osobie. — Gdy herbata będzie gotowa, znajdziesz mnie w ogrodzie — dodał Nutter.
Po czym wyszedł zamaszystym krokiem, otwierając szeroko furtkę w gęstym żywopłocie okalającym ogród. Z laską na ramieniu zszedł szybkim, stanowczym krokiem nad rzekę, której brzegiem biegła ładna spacerowa ścieżka, obrzeżona gęstym ligustrowym żywopłotem i rzędem starych grusz.
I od tej chwili wszelki słuch o panu Nutterze zaginął na pewien czas.
 
XLVIII
ŁABĘDZIE NA WODZIE

Owego wieczoru, około godziny pół do siódmej Puddock przybył do mieszkania kapitana Cluffe'a i po raz ostatni minstrele odbyli próbę swych tęsknych i namiętnych pieśni. Pod zewnętrznym okryciem — które ci ostrożni trubadurzy włożyli częściowo dla zachowania tajemnicy, a częściowo dla wygody ciała, jako że wiatr po ulewnych deszczach w ostatnim tygodniu skręcił na wschód — ubrani byli „odświętnie".
Mimo że prawie nie rozmawiali z sobą o tym, każdy z nich przewidywał rozkoszne skutki owego spotkania. Puddock nie cenił Dangerfielda zbyt wysoko, a Cluffe uspokoił się całkowicie, z chwilą gdy oświadczyny Dangerfielda o rękę Gertrudy Chattesworth zostały odrzucone.
Gdyby nie ta przeklęta ulewa tamtej nocy, która zmusiła go do udania się co rychlej do swej kwatery (Cluffe bowiem doznał kilku ostrych ataków dziedzicznej w jego rodzinie podagry i bynajmniej nie miał zamiaru umierać z miłości), ów gentleman pewien był, że ostatnie akordy pierwszego duetu, wznoszące się z łąk Belmont jako dźwięki uroczej rulady, które ułożył Puddock, oraz wzniosłe