powiem, przygotuj się na wstrząs". Przy tych słowach biednej Sally zrobiło się całkiem słabo, lecz czytała dalej. „Doktor Sturk pojechał wczoraj do miasta, wyobraź sobie, bardzo wytworny, w powozie pani Strafford, rozpływając się w uśmiechach i uprzejmościach — któżby pomyślał! Otóż powrócił właśnie, wjeżdżając do Miasteczka na noszach, z czaszką rozłupaną na dwoje, bez przytomności. Pomyśl tylko o biednej pani Sturk i o wstrząsie, jakiego doznała na jego widok; jakże wdzięczną i «Zadowoloną» być powinnaś, iż Charles Nutter nie jest tym ciałem w Butcher's Wood i nie wjeżdża do domu w takim stanie jak Sturk. A Charles cieszy się najlepszym zdrowiem, czego jestem całkiem pewna, i wytoczy proces Mary Matchwell — przepraszam za «Wyrażenie» — i wtrąci ją do więzienia i zostanie Publicznie stracona przez dublińskiego kata".
Cała ta rapsodia wywołała w umyśle Sally zawikłaną, przygnębiającą wizję, pełną niedorzecznych i przerażających obrazów, których nie mogła dobrze pojąć. Jedno tylko wydawało się jasne — że Sturka dotknęło ogromne nieszczęście.
Owego wieczoru, o godzinie dziewiątej, wspaniały doktor Pell zajechał karetą ciągnioną przez spienione konie przed drzwi domu Sturka, w które lokaj jego począł tak głośno grzmocić, że mogłoby to nawet zmarłego postawić na nogi; bo też rodzina Sturka, jeśli nie chciała, by czyniono hałas, powinna była owinąć czymś kołatkę. Zamaszystym krokiem doktor udał się za szepczącą, przerażoną dziewką służebną na piętro do sypialni Sturka; trzymając zwyczajem ówczesnych lekarzy dłonie w zarękawku i nie zadając żadnych pytań, szybko przemierzał korytarze, albowiem czas jego był na wagę złota. Tak więc, wywołując swą obecnością lęk i zamieszanie, wspiął się lekko na schody i udał wprost do łoża pacjenta — spokojny, milczący i bystry.
W okamgnieniu pobiegła służąca już w dół ulicy po Toole'a, który w pełnym rynsztunku medycznym siedział w domu, spodziewając się narady z wielkim człowiekiem, co bardzo by mu odpowiadało. Spiesznie przemierzył ulicę, marszcząc brwi i zadzierając nosa, wiedział bowiem, że nie należy lekceważyć czasu i nastroju wyroczni.
W klubie posługacz kredensowy, Larry, stawiając pół kwarty wina z korzeniami przed starym Arturem Slo-